gemaakt op : 12 apr. 2016

364 days a year

Afgelopen zondag toog ik naar de Noord-Franse kleigrond om de wielerklassieker Paris - Roubaix van dichterbij te bekijken. Reactie van een vriend: ´´Jij bent helemaal gek. Drie uur in de auto om 30 seconden lang fietsers aan je voorbij te zien schieten!?´´

Zo zit het niet helemaal. Als u ooit eens een koers van dichterbij heeft meegemaakt zult u het met me eens zijn dat rondom zo´n wedstrijd een hele relaxte en gemoedelijke sfeer hangt. Uren voor de beoogde doorkomsttijd staat het publiek al op hun zorgvuldig uitgekozen plek. Mensen gaan er met campers op uit om gewapend met barbecues, tentjes en vlaggen langs het parcours een feestje te bouwen. Door de meegenomen radio´s kun je Franse, Vlaamse en Engelse commentatoren hartstochtelijk verslag horen doen van deze idiote wedstrijd.

Niemand heeft het over hoe lang het duurt voordat ´ze´ er zijn. Niemand heeft het over ´wachten´. De doorkomst is uiteindelijk maar een kleine onderbreking van hun dag. Want dat is wat Roubaix uiteindelijk is voor ze, een feestdag.

Daar, met mijn poten in de Franse klei, werd de gelijkenis met de dag ervoor helder. Net als Roubaix is (lees: was) de derby een toegankelijk en open evenement, vrij van hatelijke sferen zoals die in het voetbal veel te vaak voorkomen. Maar boven dat alles was het een feestdag, met het voetbal als aangenaam intermezzo.

Wat ga ik het missen. 2016 zal voelen als een omgekeerd schrikkeljaar. Een dag is ons afgenomen.

 

Stefan Koelewijn