gemaakt op : 03 jun. 2014

Afwijking

Op een mooie lentezondag begin jaren ‘90, word ik vroeg in de middag gebeld door goede vriend Wouter van Halteren. Hij zit op dat moment op het politiebureau en stelt mij direct gerust dat er niets ernstigs aan de hand is. Zijn auto is in de voorgaande nacht ontvreemd en Wouter doet hiervan aangifte. Hij heeft echter één probleem, hij weet het kenteken niet, vandaar dat hij mij belt.

Waarom hij mij daarvoor belt? Omdat ik een zieke afwijking heb om dat soort zaken wel te onthouden. Mijn dwangneurose is namelijk het kijken naar nummerborden en erger nog, alles wat erop staat te onthouden. Ook voetbalwedstrijden kan ik soms tot in detail na vertellen, terwijl ik dat eigenlijk liever niet altijd wil. Ik kan daar niets aan doen, ik heb dat gewoon. Wat me direct deed denken aan de recente openbaring van Wim Kieft.

Deze voormalige topspeler en Europees topscorer, is zwaar verslaafd aan cocaïne en alcohol geweest en probeert weer op te krabbelen. Hij heeft de afgelopen 19 jaar een fortuin in zijn neus gedrukt en keelgat gegoten. Wim Kieft, de ideale schoonzoon, voorbeeld voor menig jeugdvoetballer, op het oog idealist en realist, is compleet naar de klote. Dat had ik eerlijk gezegd nooit van hem gedacht en verwacht. Het boek dat hij samen met Michel van Egmond heeft gemaakt, ga ik zeker lezen. In de voorpublicatie in Voetbal International kwam ik tot de conclusie dat Kieft ook last had (of nog heeft) van dwangneuroses. Dwangmatige handelingen die overigens verder gaan dan het verplicht kijken naar nummerborden en deze onthouden of exact weten in welke minuut Kees ‘Pier’ Tol de winnende maakte tegen GVVV.

Maar Wim Kieft. Hij begreep er bijvoorbeeld niets van dat mensen hem adoreerden omdat hij met een Ajax-tas naar de training ging. De jonge Kieft schaamde zich er juist voor en draaide het Ajaxlogo altijd naar de binnenkant, zodat andere mensen maar niet konden zien dat hij voor die club speelde. Wim vond zichzelf niet zo goed, dan dat hij in werkelijkheid was. Hij heeft altijd geprobeerd de werkelijkheid te bagatelliseren.

Dat is zo ver gegaan, dat zijn huwelijk is gestrand, hij compleet bankroet is en hij waarschijnlijk geen vriend meer over heeft gehouden. Uit dit verhaal en mijn afwijkingsbiecht, kan het niet anders dan dat er in ons huidig eerste elftal ook jongens met een afwijking zitten. Wie? En welke afwijking? Eerlijk gezegd, ik wil het niet weten. Ik wil heel graag de spelers onthouden zoals ik ze graag zie: als lokale helden, voetballers met het blauw-wit om de schouders, knokkend, zwoegend en tegenstanders dollend in heroïsche duels. Wim Kieft is behoorlijk van zijn sokkel gevallen. Wat mij betreft hoeven er niet meer te volgen.

Overigens, de auto van Wouter was niet gestolen. Hij had zijn voertuig twee straten verderop gezet, maar was dat na een mooie avond met een paar alcoholische versnaperingen even vergeten de volgende ochtend. Het kenteken was FG-DT-65.

Tijmen Beekhuis