gemaakt op : 03 mei 2016

Alsof het de eerste goal is…

Onlangs zei een trainer dat hij zijn selectie regelmatig beelden laat zien van FC Barcelona. Lekker belangrijk, dacht ik. Totdat zijn volgende zin was. ‘Om te laten zien hoe Barcelona elk doelpunt viert.’

WSC uit Waalwijk staat te boek als het slechtste vrouwenvoetbalteam van Nederland. Vorig seizoen was het doelsaldo: 0-324. Enkele weken geleden wisten ze voor het eerst te scoren: eindstand 1-10 verlies. De dames kirden van plezier. Ik kan me daar niks bij voorstellen en had mijn schoenen allang in ’t Kleine Zeetje gegooid na de zoveelste afslachting. Voor de tegenstander is er evenmin iets aan; winnen zonder enige tegenstand. Met sportbeleving heeft dat weinig te maken. De KNVB ziet er wel de lol van in, want die heeft er een soap aan gewijd en cultiveert blijkbaar graag kanonnenvoer. Een serie over hoe we het Nederlands voetbal weer in de lift gaan krijgen, zou ikzelf een stuk relevanter vinden.

Maar oké, ik kan me een héél klein beetje voorstellen dat deze dames hard hebben gejuicht na hun eerste doelpunt ooit. Daarmee is de stap van Waalwijk naar Barcelona eenvoudig gemaakt. Barcelona, een elftal vol vedetten, de één nog groter dan de ander, viert vrijwel elk doelpunt uitbundig en gezamenlijk. Voor de zoveelste keer, alsof het de eerste goal is. De vedetten lijken elkaar wat te gunnen. Beseffend dat ze elkaar nodig hebben.

Ik vind het fascinerend om naar juichen te kijken . Voor een krant heb ik ooit een artikel opgehangen aan de wijze waarop een – volgens velen aangeslagen – voetbalploeg een doelpunt vierde. De linksback die scoorde – een zeldzaamheid – werd door al zijn ploeggenoten opgetild en al crowdsurfend op hun handen voltrok zich een vermakelijk schouwspel. De trainer konden veel van die spelers wel kakken, maar onderling zat het wel goed, was mijn interpretatie. Dat seizoen werden ze kampioen.

Alles begint met plezier. Zonder lol in wat je doet, wordt het niks. Een andere belangrijke voorwaarde is: eergevoel, dat je wilt winnen. En winnen doe je niet alleen. Dat doe je samen met je teamgenoten, ieder met hun specifieke capaciteiten. Samen knokken, samen een fout herstellen en samen als team juichen als wordt gescoord. Bij Spakenburg 1 heb ik dat – om wat voor reden dan ook – helaas te weinig gezien dit seizoen. We hebben wel de oude sportwijsheid goed kunnen aanschouwen: niet de beste spelers, maar het beste team wordt kampioen. Een wijze les die iedereen nu wel geleerd zal hebben. Daardoor gaan we volgend seizoen met voorsprong de Tweede Divisie in.

Johan Petersen