gemaakt op : 29 apr. 2014

Bonusminuten

Na een periode van pijn, een operatie en revalidatie, heb ik dit seizoen tot mijn eigen verrassing toch nog minuten kunnen maken in het eerste team van Spakenburg. Ik ben daar echt enorm blij mee, het zijn bonusminuten. De tijd van chagrijnigheid vergeet je daardoor snel.

In de voorbereiding op dit seizoen was het al mis. Ik had veel problemen met de buikspieren, die ook na een periode van rust niet verdwenen. Na een tijd met pijnstillers gespeeld en getraind te hebben, bleek een operatie onafwendbaar. Eind augustus vorig jaar had ik tegen Scheveningen mijn laatste wedstrijd gespeeld (en gescoord), eind november ging ik onder het mes. Er is onder meer een matje in mijn buikwand aangelegd, er zijn knipjes in mijn buikspieren gemaakt en nog veel meer medische rompslomp. De behandeld arts was echter na de operatie optimistisch: over vijf weken zou ik weer voluit kunnen trainen. De sportarts die ik vervolgens consulteerde dacht eerder aan negen weken, dus begin nieuwe jaar. Kon ik ook nog mee leven. Uiteindelijk heeft het allemaal dus veel langer geduurd en stond ik pas weer april dit jaar op het veld voor een wedstrijd.

Ik ben daardoor lang niet altijd leuk geweest voor mijn omgeving. Laat ik het zo zeggen, het telkens maar moeten uitstellen om goed te mogen trainen en uiteindelijk te spelen, heeft thuis soms voor een gespannen situatie gezorgd. Ik was echt strontchagrijnig en verre van vrolijk voor iedereen.

Wekenlang heb ik drie keer in de week in Zeist (bij de KNVB) gerevalideerd. Sessies van zo’n drie uur per keer en vervolgens ging ik voor mezelf nog aan krachttraining doen. In die periode ben ik fysiek dan ook enorm gegroeid. Een heel mooi pluspunt van de revalidatie was trouwens  wel dat Anouk Hoogendijk (volgend seizoen spelend voor Arsenal en speelster van het Nederlands Elftal) ook bezig was met revalideren. Samen met haar ga je graag naar de fysiotherapeut, kan ik je verzekeren.

Uiteindelijk stond ik april dit jaar dus weer op het veld, in de wedstrijd tussen Spakenburg 2 en IJsselmeervogels en scoorde ik best aardig vanaf de middellijn. Veel belangrijker was dat ik geen enkele pijn voelde of heb gevoeld. Tja, dan ben je dus echt enorm blij. Dat werd ik helemaal toen trainer Jochem Twisker zei dat hij vond dat ik goed bezig was geweest en mij daarom voor de laatste competitiewedstrijden bij de groep voor het eerste elftal wilde halen. Dat gaf zo’n fantastisch gevoel, omdat ik daar geen rekening meer mee had gehouden. De minuten die ik dit seizoen nog maak zijn voor mijn dan ook bonusminuten.

Inmiddels heb ik twee keer mogen invallen en stond ik in de basis tijdens de bekerwedstrijd. Ik baal net zo hard als iedereen dat we uit de beker zijn, maar persoonlijk geniet ik wel dat ik weer op het veld kan staan. De wil is zo groot om weer te ballen. Daarnaast voel ik me gewoon goed. Ik houd een goed gevoel over aan de minuten die ik heb gespeeld.

Tja, wat mij betreft mag het seizoen dus nog wel even duren, nu ik weer fit en pijnvrij kan spelen. Zelf hoop ik er een steentje aan bij te dragen om het seizoen te rekken voor Spakenburg. Naast de twee competitiewedstrijden wil ik namelijk ook gewoon bij de twee wedstrijden tegen AFC (kampioen Topklasse zondag) als speler aanwezig zijn. Ik gun dat mezelf, maar ook al die Spakenburgers. Ik voetbal namelijk niet alleen voor mezelf, maar ook voor al die supporters die fan zijn van de mooiste club van Nederland.

David van de Groep
Speler A-selectie SV Spakenburg