gemaakt op : 15 apr. 2015

David en Chris

Als kind van de Blauwen heeft Chris de Graaf vorige week op 27-jarige leeftijd zijn debuut gemaakt in de Topklasse. Een prachtig moment voor ‘Steen’, die de gunfactor aan zijn kont heeft hangen. De vervolgens ontstane discussie over meer eigen jongens in het eerste, is echter onzinnig.

De klok geeft 87 minuten aan bij het duel SV Spakenburg – HHC Hardenberg. Chris de Graaf en David van de Groep staan langs de zijlijn om in te vallen. De bal blijft echter in het spel. Chris kijkt nog eens omhoog naar de tribune. Hij wil erin. Maar tja, die bal. Op de tribune wordt geroepen: ‘houdt de bal in het veld, niet uitschieten’. Chris lacht zuurtjes, de humor begrijpend. Maar nu even niet. Uiteindelijk vliegt de bal over de zijlijn en mogen Chris en David het veld in. Een minuut later schiet David de 5-1 binnen. Desondanks gaat de meeste aandacht naar Chris ‘Steen’ de Graaf.

Chris, 27 jaar, jeugdtrainer bij de Blauwen, adept van Johan Cruijff, hilarische anekdote-verteller, niet altijd even makkelijk en een jongen die zo’n vijf jaar geleden veertien maanden uit de running was na zwaar letsel aan de kruisband. Chris, die jongens via social media oproept om ergens even te gaan voetballen op een veldje in het dorp. Gewoon, omdat in zijn leven niets mooier is dan voetbal. En dan vooral bij zijn Blauwen.

Ik gun het hem enorm, dat hij zijn doel heeft bereikt: minuten maken in de Topklasse. ‘Ik weet nu dat er niks mooier is dan Spakenburg 1’, tekende een journalist naderhand op. Maar Chris zei ook: ‘De trainer stelt de beste voetballers op, ik blijf gewoon mijn best doen.’ En zo simpel is het ook: een trainer kijkt niet of je uit Timboektoe komt of van de Oude Schans. Het enige waar een trainer oog voor heeft: het beste team opstellen.

De realiteit is dat de Topklasse geen pipo-competitie is. De realiteit is ook dat het voor een speler uit de A1 vrijwel een utopie is direct door te stromen naar de A-selectie. Daarvoor is het gat tussen de hoogste jeugd en Topklasse wel erg groot. Zeker bij Spakenburg dat altijd om de hoogste prijzen wil meestrijden. Daarnaast is het een feit dat op jonge leeftijd de grote Spakenburgtalenten worden gescout door profclubs. Ik begrijp die jonge jongens die naar FC Utrecht, Almere of Feyenoord gaan; die dromen ervan profvoetballer te worden.

David van de Groep is de laatste Spakenburger die serieus heeft geroken aan het eerste. Sterker, hij heeft periodes in de basis gestaan. Maar na lang blessureleed is het hem helaas niet gelukt weer een volwaardige basisspeler te worden. Dan rest de keuze: genoegen nemen met invalbeurten en spelen in het tweede elftal, of op zoek naar een basisplaats bij een hoofdklasser. David kiest vanaf volgend seizoen voor dat laatste. Dat kan ik volledig begrijpen. Spelen in een eerste elftal, voor veel meer toeschouwers dan als hij in het tweede speelt, ik denk dat het voor zijn ontwikkeling het beste is. Ik snap sowieso de aantrekkingskracht van het spelen in een eerste elftal. Ook al betekent dat, dat hij straks met pijn in het hart afscheid moet nemen van ‘zijn’ SV Spakenburg.

Uiteindelijk denk ik dat veel Blauwe jeugdspelers dromen van het eerste. Dat moet magisch zijn. Wat dat betreft prikkelt Chris jeugdspelers extra door te stellen dat hij nu weet dat er niets mooier is dan spelen in Spakenburg 1. En natuurlijk zou het mooi zijn als Kees van de Rengerswetering en Jan uit de Hofjes het eerste elftal straks halen. Maar als dat (net) niet haalbaar is, maak je als speler een reële keuze. Voor jezelf. Die keuze kan nooit fout zijn. Ook niet als straks een oliesjeik met miljoenen smijt om Chris te halen. De enige reden voor hem om Spakenburg ooit nog te verlaten…

Johan Petersen