gemaakt op : 15 jul. 2014

De Wim Jansen van Spakenburg

Ik houd niet van mensen die zichzelf ophemelen. Ik ben wat dat betreft nogal redelijk calvinistisch: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. In Cor Vermeer vind je ook zo’n iemand, die in de jaren ’60 furore maakte voor de Blauwen. Cor Vermeer is de Wim Jansen van Spakenburg.

Voorafgaand aan het interview dat ik zou hebben met Cor Vermeer en zijn twee zonen Wim en Jaap voor de presentatiegids van SV Spakenburg, fluisterden mensen me steevast in het oor: Cor was een geweldige voetballer. Ik kende die verhalen. In de theorieruimte van Rijschool Vermeer op de Oude Schans 34 kregen die verhalen opeens een prachtig gezicht. “Ik heb enorm moeten zoeken, maar heb ze toch weer gevonden”, zei Cor. Op de tafel lagen allerlei nostalgische foto’s en krantenknipsels uit de jaren ’60. “Dit vind ik de mooiste, sta ik als 17-jarige knaapje op de elftalfoto met Wout Heinen. Tjonge, Wout Heinen, wat keek ik tegen hem op en opeens stond ik met hem in het eerste elftal.” Naar de foto met zijn broer, die op 17-jarige leeftijd is verongelukt, kijkt Cor een stuk langer.

Ik wijs hem op het grote artikel, met als kop: ‘Cor Vermeer de held van Spakenburg’. “Ach, was tegen Huizen. Die waren die wedstrijd zoveel beter. In de laatste minuut begon ik aan een dribbel en schoot blind op goal. Vloog de bal erin. Bij Huizen konden ze me wel villen. Een week later maakte ik ook de winnende bij DOVO, waardoor Huizen alsnog kampioen werd. Vonden ze me in Huizen opeens wel weer aardig. Ach.”

Over een paar maanden wordt Cor 70 jaar en neemt zijn zoon Wim Rijschool Vermeer definitief over. Zoon Jaap heeft in korte tijd met LIS Logistics en LIS Quality Services (Detachering) florerende en succesvolle bedrijven opgebouwd. Het is aan Cor te zien dat hij trots is. En dat de zonen trots zijn op pa. “Pa kan prachtig mooie verhalen over vroeger vertellen. Maar daar moeten we wel naar vragen. En dan moeten er niet te veel mensen mee kunnen luisteren.” Niet omdat Cor zich ergens voor hoeft te schamen, maar omdat hij bescheiden is en niet graag over zichzelf praat. “Vroeger was ook niet alles beter”, zegt hij dan ook maar tussendoor. “Het is nu allemaal professioneler en sneller.” Met de opmerking dat hij met zijn voetbaltalent ook in de huidige tijd een grote speler was geweest, kan hij niet zoveel. “Dat weet ik niet, hoor.”

Als rechtsbuiten en rechtsbinnen was Cor de man van de dribbel. “Ik was nogal balverliefd, vond het leuk een paar tegenstanders te passeren.” Uit de krantenknipsels blijkt dat niet alleen toeschouwers maar ook journalisten van zijn spel genoten. De KNVB riep hem op voor het Nederlands Amateur Elftal en Cor kreeg aanbiedingen om op het allerhoogste voetbalniveau te gaan spelen. “Maar op zondag kon ik echt niet gaan voetballen.” En dus is Cor Vermeer een lokale voetbalheld gebleven.

Ik word door die anekdotes en door de wijze waarop Cor Vermeer in het leven staat – “Je moet altijd respect hebben voor iedereen, ook als supporter, dus niet vloeken en negatief schreeuwen, dat heb ik mijn jongens ook goed ingeprent” – geraakt. Het deed me eigenlijk direct denken aan Wim Kieft, die in zijn boek verhaalt over Johan Cruijff en Wim Jansen. Enkele flarden: “Als medespeler heb ik van Johan Cruijff genoten. Soms schoten we tijdens de wedstrijd in de lach, zo goed was hij. Gewoon vol verbazing, dat iemand zo goed kon voetballen. Naast Cruijff hadden we nog Wim Jansen, ook zo’n onvoorstelbaar goede voetballer. Niet normaal. En zo ontzettend bescheiden. Zo wars van alles wat ook maar een beetje leek op sterallures. Cruijff en Jansen waren zoveel beter dan de rest, maar toch zo nederig.”

Voor mij is Cor Vermeer de Wim Jansen van Spakenburg.

Johan Petersen
PR SV Spakenburg