gemaakt op : 05 aug. 2014

Empelen.

Ik weet niet of het traditie is maar het seizoen volgend op een kampioenschap is doorgaans voor Spakenburg niet bepaald een succes. Zo ook het seizoen 1985-1986. Dat seizoen torste Spakenburg de druk van de algeheel kampioen met zich mee en lang leek het erop dat het fout zou aflopen. Een tussensprint van 4 gewonnen wedstrijden op rij zorgde er niet alleen voor dat er definitief werd afgerekend met het degradatiespook, er kon zelfs nog op de laatste speeldag een periodetitel verdiend worden. Helaas was de tegenstander IJsselmeervogels en die werkten daarin niet bepaald mee. Logisch want los van de dorpseer stond voor de Vogels ook nog eens een titel op het spel. Met 2-2 waren de Vogels kampioen en Spakenburg kwam een puntje tekort voor die laatste periodetitel.

Spakenburg zat toen nog wel in de districtsbeker en op een midweekse zomeravond moest worden aangetreden tegen Quick Amersfoort. Voor ons zat het seizoen er feitelijk op en de beker werd niet door iedereen meer serieus genomen getuige het feit dat wij slechts 13 spelers tot onze beschikking hadden. Op het allerlaatste moment wist toenmalig elftalleider Lou Beukers Wouter van Halteren nog te bereiken om plaats te nemen op de bank. Lou had hiervoor wel eerst de Bolderbar (de huidige Kraplap) moeten bellen om hem van het terras te plukken (......) Ach, zo ging dat in die tijd.
Afijn, die wedstrijd tegen Quick was een verplicht nummertje en de uitslag was 0-2; voor Quick Amersfoort wel te verstaan. Die avond werden wij thuis compleet afgeschminkt door met name een supertrio bij de tegenstander die alle drie het seizoen erop hun heil ergens anders zochten. Ene John van de Brom verkastte naar Vitesse en Dick Vermeulen kwam samen met Wim van Empelen naar Spakenburg. Vooral van Empelen heeft in de periode dat hij bij Spakenburg speelde een onuitwisbare indruk achter gelaten. Deze frêle technicus die tevens terug kon vallen op een loopvermogen waar een gezond paard spontaan de hik van zou krijgen, was de spelmaker die in Spakenburg een prima elftal vond.

Vreemd genoeg staan wij Spakenburgers bekend om onze mentaliteit maar van Empelen leerde ons een lesje in zelfdiscipline. Voor jezelf extra trainen? Dat kwam niet in je op! Willem daarentegen liep altijd de volgende dag samen met Vermeulen de wedstrijd uit in de Soesterduinen. Jawel, de blauwe-paaltjes-route. 4,4 km bosgrond afgewisseld met mul zand. Dat rondje pakten ze niet één keer, nee gewoon twee keer!! Wij daarentegen, draaiden ons op dat tijdstip nog twee keer om om vervolgens eerst de kerkdienst bij te wonen en daarna bij opa en oma het eerste koude pijpje aan je mond te zetten.

Vorig jaar werd ik opgeschrikt met het bericht dat Willem was geveld door een hartinfarct en dat hij zelfs een paar dagen in kritieke toestand op een ijsbed heeft gelegen. "Willem een hartinfarct? Dat kan toch niet?" Was mijn eerst gedachte. Iemand die zo veel aan sport doet, niet rookt en gezond eet, kan dat toch niet overkomen? Gelukkig is hij daarvan compleet hersteld en was hij met de laatste derby weer in de sporthal, nippend aan een glaasje bier. Nog steeds komt hij graag bij Spakenburg en geeft hijzelf aan dat hij in de goeie tijd bij de Blauwen heeft gespeeld. De ontmoetingen met Willem zijn nog altijd warm en hartelijk en ik kan niet anders concluderen dat die bekernederlaag tegen Quick toch nog ergens goed voor is geweest. 

Tijmen Beekhuis