gemaakt op : 31 okt. 2017

Het debuut

In de thuiswedstrijd van SV Spakenburg tegen Magreb ‘90 maakte eindelijk weer eens een Beekhuis z’n debuut in een officiële competitiewedstrijd. Het eerste optreden van Jasper, zoon van mijn neef André, die weer een broer is van onze penningmeester Bert, verliep prima. We moeten ruim 32 jaar terug in de tijd om een debuut van een Beekhuis tegen te komen. Sterker nog, midden jaren ‘80 maakten twee Beekhuizen in dezelfde wedstrijd hun debuut.

Het  is 1985, begin september. Spakenburg heeft het meest succesvolle seizoen uit haar bestaan achter de rug. In legendarische wedstrijden tegen Kozakken Boys en DHC wordt de zaterdagtitel en de algehele amateurtitel veroverd. En of dat nog niet genoeg is leggen de Blauwen ook beslag op de districtsbeker na een zege op RCH.

Na die mooie zomer begint in augustus de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Trainer Piet van den Ham gaat aan de slag met een spelersgroep die grotendeels in tact is gebleven. Tussen iconische namen als Bert Koops, Arian en Joop van de Groep, Jan van Leijenhorst, Dick en Stef Hartog, Jan Wybenga, Frits van Dijk, Rik de Harder, Jan van Diermen en Melrik Beukers lopen drie jeugdspelers die aan de selectie zijn toegevoegd; Wouter van Halteren en, jawel, de beide Beekhuizen van ‘Affer de rucloamuborduh’.

Na een zeer wisselvallige voorbereiding speelt Spakenburg de eerste competitiewedstrijd van het nieuwe seizoen in Veenendaal tegen GVVV. Tijmen heeft een uitstekende indruk gemaakt tijdens de voorbereiding en het is daarom niet verrassend dat hij z’n debuut maakt. Mijn persoontje zit met Rob Rutten, een veelbelovend talent uit Hoogland, op de bank. Het is de tijd dat nog slechts twee wissels zijn toegestaan.

De Blauwen hebben het moeilijk tegen GVVV maar na een uur spelen staat er toch een 1-2 voorsprong op het scorebord. Op dat moment schiet Frits van Dijk z’n voetbalschoen kapot.  Ik sta als bankzitter direct mijn voetbalschoen af, want Frits en ik hebben dezelfde schoenmaat: 42. De situatie is voorlopig gered maar zo rond de 80e minuut moet Rik de Harder geblesseerd naar de kant. En omdat er al een keer gewisseld is, moet ik de wei in. Er zit voor mij niets anders op dan de schoen van Rik aan te trekken. Paniek slaat meteen door m’n lijf want ik zie dat Rik schoenmaat 44 heeft.

Tijd om over mijn schoeisel na te denken is er niet want de wedstrijd speelt zich in de hoogste versnelling af. Voordat ik het weet, word ik al aangespeeld, voor de hoofdtribune notabene. In een reflex gooi ik er een schijnbeweging uit en tot m’n verbazing ligt er plots een vrij veld voor mij. Gedrild door jarenlange trainingen versnel ik richting achterlijn en slinger de bal voor. Met nog grotere verbazing zie ik dat vanaf mijn leenschoen een strakke voorzet vertrekt richting het kopgrage hoofd van spits Melrik. Helaas verdwijnt zijn kopbal net langs de verkeerde kant van de paal.

Na deze actie groeit mijn zelfvertrouwen naar ongekende hoogten en ben ik in de bizarre en misplaatste veronderstelling dat ik alle ballen moet opeisen. Binnen de kortste keren word ik warempel weer aangespeeld en gooi ik er, niet geremd door enig voetbalgogme, een theatrale schaar uit. Maar nu geen vrij veld voor mij want mijn knullige balverlies heeft een splijtende counter tot gevolg. Mijn directe tegenstander zet de spits uit Veenendaal alleen voor Jan Wybenga maar gelukkig komt de Nijkerkse goalie als winnaar uit de strijd. Mijn bravoure daalt razendsnel en verdwijnt volledig als Piet van den Ham mij woedend laat weten dat ik normaal moet doen, want anders gaat hij wel met 10 man verder. Zonder dat ik nog een bal raak eindigt de wedstrijd in een overwinning voor de Blauwen. Eind goed, al goed.

Na mijn debuut in Veenendaal mag ik dat seizoen nog één keer opdraven in de hoofdmacht. Zo’n twee maanden later in Katwijk tegen Quick Boys speel ik de laatste zeven minuten. Had ik tijdens mijn debuut nog twee balcontacten, op sportpark Nieuw Zuid wordt dit geminimaliseerd tot nul. De rest van het jaar kom ik uit in het tweede om vervolgens daarna te verdwijnen in de anonimiteit van de B-selectie.

Met die andere Beekhuis gaat het veel beter. Na zijn sterke en stabiele debuut tegen GVVV groeit Tijmen uit tot een volwaardige speler van de A-selectie. In de seizoenen dat hij basisspeler is pikt hij bovendien hier en daar nog een legendarisch doelpuntje mee.

Zo’n carrière wens ik mijn achterneef Jasper ook toe.

Hille Beekhuis