gemaakt op : 01 apr. 2014

Krachttoer en oerkracht

Ik ben begaan met Katwijk. En met de andere teams die dit seizoen in de Topklasse strijden voor lijfsbehoud. Ik kan me namelijk heel goed voorstellen hoe de mensen zich bij die clubs voelen. Zoals eigenlijk alle supporters van Spakenburg dat vorig seizoen moesten beleven. In de laatste weken van de vorige voetbaljaargang was het immers een komen en gaan van radeloosheid, hoop, berusting, blijheid en uiteindelijk oprechte opluchting.

Maar terug naar Katwijk. Vorig seizoen een mooie kampioen en in het toetje ook nog eens het ongenaakbaar geachte Achilles’29 verslaan. Bijzonder knap. Maar net als wij vorig seizoen hebben meegemaakt na het behalen van de titel in de Topklasse, moeten ook zij nu vechten tegen degradatie. Ik voel daarover geen leedvermaak, maar juist compassie, omdat je zelf hebt gevoeld wat zo’n situatie met je doet. Het enige dat ik al die clubs en supporters wil meegeven, naast dat je een portie geluk nodig hebt: ga als één machtig blok achter het eerste elftal staan en vecht tot de laatste snik.

Zoals vorig seizoen bij onze Blauwe vereniging is gebeurd. Een heuse krachttoer.

Vorige week heb ik dat nog in een interview voor De Gooi- en Eemlander gezegd. Degradatie was dichterbij dan ooit. En als technische commissie hebben we destijds ook best wel wat risico genomen door in die periode schoon schip te maken en het nieuwe seizoen met een bijna compleet nieuwe selectie te gaan starten. Dat we het desondanks hebben gered, zegt iets over onze club. Ik noem dat graag oerkracht. Oerkracht die loskwam, toen de nood het hoogst was. De fanatieke aanhang die er nog meer achter ging staan, de club die zich letterlijk als geheel oprichtte om het onheil af te wenden. De eensgezindheid was groter dan ooit. Wij in de problemen? Dan staan we met z’n allen op! Een echte club. Ik heb daarvan genoten.

Dat we dit seizoen ingingen met de doelstelling om in het linkerrijtje te eindigen, was volgens mij dan ook realistisch. Het seizoen ervoor the great escape beleefd en starten met een nagenoeg nieuwe selectie. Dat kost normaal gesproken tijd. Tijd om een goed team te formeren, om de automatismen erin te slijpen, om de hiërarchie herstellen. U kent die termen wel. Dat we met nu nog vijf wedstrijden te spelen nog meedoen om het kampioenschap, is dan ook een groot compliment waard aan de technische staf en de selectie.

Het tekent maar eens hoe snel alles in het voetbal kan gaan. Dat geldt ook voor de verwachtingen. Halverwege het seizoen is de doelstelling al bijgesteld naar een plek bij de eerste vijf. En nu is de target het winnen van de titel in de Topklasse. Nu wordt er op ons gejaagd. Als je zo dichtbij bent, moet je daar ook volledig voor gaan. Maar als we straks – onverhoopt – niet op de platte kar door het dorp gaan, zal er bij menigeen toch een gevoel van teleurstelling overheersen. Terwijl we uiteindelijk toch ruimschoots hebben voldaan aan de gedefinieerde doelstellingen.

Ik wil alleen maar zeggen: De titel zou een fantastische beloning zijn. Voor de technische staf en spelers die ons dit seizoen vaak hebben laten genieten met het voetbal. Het zou ook een prachtige beloning zijn voor alle Blauwe supporters, zeker na de misère die ze vorig seizoen manmoedig hebben getrotseerd. Maar ook als we toch naast de titel grijpen, mogen we met z’n allen supertrots zijn. Trots op de wijze waarop we gedurende dit seizoen zijn gegroeid. Laat onverlet dat ook ik sportman ben en dus aan het eind van het seizoen graag samen met jullie een kampioenschap vier.

Jan van Diermen
Technische Zaken
SV Spakenburg