gemaakt op : 12 jun. 2014

Mooier dan het lijkt

Ik heb dit seizoen – zoals de overige seizoenen trouwens ook – geen minuut in het veld gestaan. Desondanks ben ik bekaf en even blij dat het zomerse voetbalreces is aangebroken.

Spakenburg heeft een historisch seizoen beleefd. De beste van Nederland worden is natuurlijk best leuk en aardig. Ik kan me zo voorstellen dat supporters van andere verenigingen met enige jaloezie de gang van zaken op de Blauwe zijde van de Westmaat hebben gadegeslagen. Ik wil die mensen toch een klein beetje geruststellen en van die mogelijke jaloerse gevoelens afhelpen. Want zo leuk is het echt niet altijd om een seizoen te beleven bij SV Spakenburg, waarin de club de beste van Nederland wordt, ook nog veelal met sprankelend voetbal.

Ik denk namelijk niet dat de Blauwe spelers en technische staf beseffen wat ze supporters eigenlijk aandoen. Soms krijg je voorafgaand aan de wedstrijd geen hap door je keel (het spanningsdieet, dat Teo van de Mheen bijvoorbeeld ook volgt). Tijdens de wedstrijd gaan nagels verloren, of gaat je hoofd bonkend te keer omdat de vierde man te veel extra minuten speeltijd aangeeft. Je hart ratelt soms als een mitrailleur tegen je borstkas. Je stembanden gaan er ook aan, omdat je opeens vindt dat je moet schreeuwen. En dan de beenspieren die van alles te verduren krijgen. Zonder warming-up springen omdat Kees, Maurice, Salim, Mark, Niels of wie dan ook weer heeft gescoord. Of nog erger, hossen en huppelen omdat een gewonnen beker of schaal aan de supporters wordt getoond. Ga er maar aanstaan met die stramme spieren.

Nog veel erger zijn eigenlijk de uren na de wedstrijd. Of je nu in de kantine bent, op het plein ervoor, in het sponsorhome, het is overal gezellig. En overal kom je, hoe laat het ook is, spelers tegen met die vervelende glimlach op hun gezicht. Moet je je weer strekken, ze knuffelen, een biertje aannemen of weggeven, terwijl je jezelf net als de weken ervoor had voorgenomen eens een keer vroeg naar huis te gaan. Nee, mensen van andere verenigingen, zo leuk is het dus allemaal niet bij Spakenburg. Het meest treurige zijn eigenlijk wel de skyboxen. Ik kom er wel eens. De gezelligheid daar is funest, ook voor de omstanders, omdat je daar automatisch gaat bewegen. Ik maak mij daar veelal belachelijk, omdat mijn dansmotoriek veel wegheeft van een wild stampende olifant. Precies, die beesten staan niet bekend om hun fijnbesnaarde moves.

Nou ja, en dan heb je dus nog de dagen erna, waarbij het lichaam vraagt wat er toch allemaal weer is gebeurd. Het zijn momenten dat ik aan die gele gemeentelijke wagens van ‘Snel herstel’ moet denken. En dan vooral dat de combinatie van de woorden snel en herstel niet meer voor mij gelden.

Wat me overigens de meeste zorgen baart, is dat ik vrees dat Spakenburg de komende jaren meer prijzen in de wacht gaat slepen. De spelersgroep is een zeldzame bundeling van kameraadschap en de complete trainersstaf is uit het juiste Blauwe hout gesneden. Ik ben dus behoorlijk bang – en naar ik heb vernomen velen met mij – dat we de komende voetbaljaargang weer een topseizoen gaan beleven aan de Blauwe zijde van de Westmaat.

Dat zijn we eigenlijk ook verplicht aan Jaap Koelewijn. Wat zou het toch mooi zijn als hij volgend jaar staand op de boeg van een botter de haven invaart, onder luid gejuich van de Blauwe aanhang op de kade.

Johan Petersen
PR SV Spakenburg