gemaakt op : 21 apr. 2015

O, prachtige blessuretijd, met uw zenuwslopende minuten

Het is 28 maart 2015, rond de klok van half elf. Het Nederlands elftal speelt tegen Turkije en de wedstrijd kruipt richting het eindsignaal. De Turkse bevolking in Nederland gaat alvast in de auto zitten, rijdt richting de lokale rotonde en oefent wat claxon moves. De live-functie van de uitzending gemist app gaat in de auto direct aan. Iets missen van deze wedstrijd is er voor deze rasechte supporters niet bij. Tegelijkertijd starten honderden Hollandse gezinnen ook de auto. Omringt door de betonnen muren van de parkeergarage van de Amsterdam ArenA krijgen zij niets meer mee van het einde van de wedstrijd. Uw scribent van dienst zag het met lede ogen aan. De wortelhoeden, kaasstolpen en oranje cowboys dropen massaal af. Dagjesmensen, geen supporters was en is mijn oordeel. Een echte supporter blijft immers tot het bittere eind zitten, staan, springen, nagelbijten of dat alles door elkaar.

Om dit te illustreren stappen we even in de Blauwe tijdmachine voor wat onvervalste diepte- en hoogtepunten. Wedstrijden die in de dying seconds werden beslist en die elke rasechte Blauwe nog zo uit zijn geheugen kan oplepelen. Allereerst gaan we terug naar woensdag 28 oktober 2009. AZ – Spakenburg staat op de rol van de grote KNVB beker. De Blauwen reizen massaal af naar Alkmaar. Eenmaal daar krijgen de trouwe fans van Spakenburg een heerlijke bekerwedstrijd voorgeschoteld. Al in de 6e minuut is het Thijs Houwing die met een geplaatst schot het Blauwe uitvak laat ontploffen. AZ weet pas in de tweede helft orde op zaken te stellen en komt via Wernbloom en Schaars op een 2-1 voorsprong. De Blauwe supporters blijven echter tot het einde zingen en springen. De 90e minuut dient zich aan en dan gebeurt het! Bonevacia legt van ruim twintig meter aan en haalt verwoestend uit. De bal belandt via de onderkant lat prachtig in het doel en het is 2-2! Het uitvak barst los in een uitbundig gejuich zoals ik weinig heb gezien. Mensen die elkaar in de armen vliegen, kelen die schor uitslaan van het schreeuwen en mannen van boven de zestig die op de stoeltjes staan te springen alsof er geen morgen is. Je zou het maar gemist hebben!

Of wat dacht u van 31 maart 2012. Spakenburg ligt op titelkoers en moet tegen het “kleine” Montfoort aan de bak om de drie punten mee naar huis te nemen. Spakenburg lijkt op een 1-0 voorsprong te komen, maar de grensrechter is die dag zijn bril vergeten. Het doelpunt wordt afgekeurd wegens buitenspel, terwijl Sebastiaan Steur zo’n vijf meter ‘binnenspel’ staat. Daarna weet Spakenburg maar niet tot scoren te komen, mede door de uitblinkende doelman van de oranjehemden. Het onmogelijke lijkt te gebeuren als, geheel tegen de verhoudingen in, Montfoort in de 91e minuut de 1-0 scoort en er met de drie punten vandoor lijkt te gaan. Totdat Roy de Vries, met al het gif van de gemiste kansen, in de 93e minuut de bal keihard in het dak van het doel weet te rammen. 1-1 en een punt mee terug naar Spakenburg. Een kijkje op de ranglijst van toen leert dat het om een regelrecht kampioenspunt ging. Je zou het maar gemist hebben!

Als laatste gaan we terug naar 6 april 2013. Spakenburg vecht thuis tegen Excelsior ’31 een bittere strijd uit tegen degradatie. Het is tot de 86e minuut dat beide ploegen nog naast elkaar staan met een 1-1 stand op het scorebord. In minuut 87 krijgt Harry Zwarthoed op randje zestien de bal in zijn voeten om vervolgens snoeihard uit te halen, 2-1! De Westmaat ontploft! De vlekken van het plotselinge opspringen en juichen staan voor mijn ogen. De drie, o zo, belangrijke punten lijken zo goed als binnen. Lijken, want nog geen drie minuten later is het 2-2 en nog geen vijf minuten later zelfs 2-3. De deceptie was onvoorstelbaar. Het kwartje viel in de absolute staart van de wedstrijd een keer de andere kant op, maar wat een wedstrijd. Je zou het maar gemist hebben!

En die oranjetoeristen omgeven door het beton van de parkeergarage? Die zagen allemaal niet de gelijkmaker in die allerlaatste minuten. Het zeer teleurstellende duel leverde zo nog een schamel punt op. Een punt dat zomaar eens het verschil kan betekenen tussen wel of niet meedoen aan het EK.  

Marijn de Graaf