gemaakt op : 09 okt. 2014

Smokey and the bandit

Sinds enkele jaren is het bij wet verboden om in openbare gelegenheden een sigaret, sigaar of pijp op te steken. Zelf heb ik nooit de behoefte gehad om mijn geld in de fik te steken dus ik heb geen enkele moeite met deze regel. Niet dat ik tegen roken ben, dat mag een ieder voor zichzelf weten zolang ik er maar geen last van heb, zo egoïstisch ben ik dan weer wel.

Van dichtbij heb ik wel de zeer nadelige effecten van een rookverslaving mogen ervaren. Niet dat er een direct causaal verband bestond tussen de ziekte en het rookgedrag maar bevorderlijk kan dit nooit voor een menselijk lichaam zijn.

Wat de overheid ook probeert om het aantal rokers te doen dalen, zoals nu Stoptober, binnen onze jeugdteams zie ik toch een behoorlijk aantal nieuwe rokers en eerlijk gezegd baart mij dat wel de nodige zorgen. Ambitieus als wij zijn en daarnaast ook hoopvol dat er eindelijk eens jeugd gaat doorbreken, hebben wij blijkbaar nauwelijks grip op de persoonlijke verzorging van een jeugdspeler. Hoe onze trainers ze er ook op wijzen een gezonde leefwijze op na te houden, een dwangmiddel hebben zij – helaas – niet voor handen. De macht ligt op dit gebied te veel bij de spelers en dat is, net als het roken zelf, een ongezonde situatie. Daarnaast erger ik mij groen en geel aan rokers die pal na een training of wedstrijd als eerste hun longen met nicotine moeten vullen. Nog niet eens de moeite nemend zich eerst te douchen en om te kleden, nee, in trainings- of wedstrijdtenue met het zweet nog op het voorhoofd aan een sigaret staan trekken of het leven er vanaf hangt, waarschijnlijk niet eens beseffend dat dit ook nog het geval is. Niet bepaald een goed voorbeeld voor onze jongste jeugd, de pupillen, die toch opkijken tegen het grote mensen voetbal. Ook voor de junioren geen goed voorbeeld die, om zogenaamd indruk te maken binnen hun omgeving, kopieergedrag vertonen en denken dat dit juist vet cool is.

Een tweede ergernis is die van de voetbalbandieten die, vaak niet eens lid, op gezette maar  met name op ongezette tijden de kunstgrasvelden betreden om een balletje te trappen. Bleef het daar maar bij, dan was er op zich niet zo heel veel aan de hand. Helaas gaat deze vorm van sport hand in hand met het achterlaten van rommel, sigarettenpeuken (daar zijn ze weer) en vandalisme. Zaterdagochtend jl. was ik vroeg op het veld om de smurfenveldjes uit te zetten en bij één van de pupillengoals was het net doorgesneden. Geen normale slijtage of veroorzaakt door een ziedend schot van een pupil, nee moedwillig vernield. Wat een helden, dacht ik, helden op sokken. Niets beters te doen? Gerrit Hop en zijn vaste crew is er weer extra druk mee en waarvoor? Om met lede ogen te aanschouwen dat het over een paar weken weer raak is. Gelukkig las ik in de Blauwe Bestuursproat dat dit wel degelijk hoog op de agenda bij het bestuur staat en dat maatregelen niet uitblijven. Gelukkig.

Smokey and the Bandit was overigens een film uit 1977 waarin op allerlei manieren de wet overtreden werd. Niet bepaald op waarheid gebaseerd, puur fictie. Dat kan ik helaas niet van deze column zeggen.

Tijmen Beekhuis