gemaakt op : 21 jul. 2015

Vakantie in de Soesterduinen.

De eerste dag van de vakantie zit er op. Nou ja, eerste, eigenlijk de tweede want 1650 km asfalt onder je wielen en tegelijkertijd genieten van zand, zee en paella gaat niet lukken. Ook op de tweede dag is het mij niet gelukt dat te doen waarvoor Spanje zich laat lenen. Het opzetten van een vouwwagen en het inrichten ervan is niet alleen een kunst op zich maar ook topsport. Onder tropische omstandigheden zweette ik mij een ongeluk. Zo erg zelfs dat het koude water niet aan te slepen was. Aangezien je daarnaast handelingen doet, die je doorgaans nooit doet, was het nog vermoeiend ook. Leuk hoor, vakantie.

De enige die zich daar werkelijk niets van aantrokken, waren de kinderen. En weer kom ik terug op dat pilletje dat eigenlijk zou moeten bestaan en waarvan de kids voor altijd F-je blijven, dan had ik destijds als jochie graag als proefkonijn willen fungeren. Hoe dan ook, de voorbereiding op het nieuwe seizoen beleefde ik eigenlijk identiek. Vanaf het moment dat de competitie ten einde was, keek je reikhalzend uit naar alweer de nieuwe. Eerst 31 mei afwachten en kijken wie je directe concurrent worden zou. Aangezien ik nooit de beste van de klas was, kwam er ieder jaar wel een speler die ook op mijn positie wel uit de voeten kon. Ach, gewoon je stinkende best doen, altijd komen trainen en zo nu en dan een belangrijk goaltje meepikken.  Dat was wel zo'n beetje mijn carrière in een notedop. Afijn het seizoen begon weer en onder wijlen Henk Hofstee heb ik de Soesterduinen leren kennen. De term Voetbal Conditie Training bestond wel alleen het woord Voetbal moet u daarbij wegdenken. "Een voetballer moet minimaal 45 minuten kunnen hardlopen" was Hofstee's filosofie en dat hebben wij geweten.

Het eerste rondje Blauwe (ja, echt waar) paaltjes was een inlooprondje. Met de loopwonders en tevens gidsen van Empelen en Vermeulen voorop moeten wij dat rondje in een knappe tijd gelopen hebben. Nu was en ben ik van nature geen loper dus u begrijpt dat ik het eigenlijk na deze omloop wel genoeg vond. Gelukkig was er variatie in een partijspel in het mulle zand en de 1 tegen 1 sprints de stijlst denkbare helling op. Na dit alles hoor ik Hofstee nog uitspreken: "en nu pakken wij de Blauwe paaltjes 2x achter elkaar". Mijn wereld stortte voor heel eventjes in maar gelukkig was daar René de melkboer die met halve liters melk ons weer terug op aarde bracht. Gelijk met het opzetten van de vouwwagen nu, was dat toentertijd het startsein van iets moois, iets waar je jaren later nog over terug kunt dromen.

Hoogte- en dieptepunten, winst- en verliespartijen, na de training katskapot in de kleedkamer zitten en gadeslaan hoe huidig keeperstrainer Remco van Lopik nog kapotter op zijn vaste plek aan het uitblazen was om vervolgens ouderwets gedold te worden. Jammer dat er te weinig werd beseft om te realiseren hoe leuk, geweldig en uniek dat eigenlijk was. Dat is ook mijn boodschap aan al die spelers die nu voor Spakenburg uitkomen.

Net als de vakantie: kei- en keihard werken om de tent voor minimaal één seizoen succesvol te laten staan en geniet van weer een Topklasse seizoen Spakenburg, de laatste in haar huidige vorm en neem van mij aan: het voetbal zal in de loop der jaren best zijn geëvolueerd maar iedere vakantie begint voor mij in de Soesterduinen!

Tijmen Beekhuis