gemaakt op : 28 jul. 2014

Vriendschap

Op de LP België van Het Goede Doel staat een geweldig nummer waarin vriendschap wordt beschreven. Deze klassieker uit begin jaren 80 beschrijft dat vriendschap vaak slechts een illusie is, een pakketje schroot met een dun laagje chroom. Deze omschrijving komt volledig tot zijn recht in de keiharde voetbalwereld. In al die jaren dat ik het eerste elftal heb mogen vertegenwoordigen, heb ik er welgeteld 0 vrienden aan overgehouden. Ik neem aan dat ik niet uit hoef te leggen wat ik onder de term "vriend" exact bedoel. Vrienden uit het voetbal heb je wel, alleen zijn dat de jongens waar je vroeger mee in een jeugdelftal speelde of op school in de pauze en natuurlijk na de laatste schoolbel totdat het donker werd.

Ik ben opgegroeid in de Molenstraat dat in die tijd de slagader van het dorp was. Alles kwam daar voorbij van de rode WC Tensen bus tot de koppenwagen van Van de Groep. Voetballen op straat was er voor mij dus niet bij. Althans, ik speelde eigenlijk altijd een uitwedstrijd. De meeste klassieke potten heb ik gespeeld op de weilanden van oude Pol waar nu het Gemeentehuis is gevestigd. Ook de begraafplaats Momento Mori was een favoriete plaats. Let wel, dat was toen nog een stuk braak liggend grasterrein met exact 1 buurman: het burgemeesterhuis aan de Stadsgracht.

Vaak werden wij uitgedaagd door de klas boven ons en daar was voor ons geen eer aan te behalen. Één van die spelers namelijk was toen al weergaloos en ongekend getalenteerd. Hoewel klein van stuk stond hij zijn mannetje en kon hij je passeren alsof je er niet stond. Ik heb het over Ted Duyst. Als hij 35 jaar later geboren was, had hij ongetwijfeld Messi als bijnaam gehad. Ondanks het feit dat Ted voor die andere club in het dorp speelde, zijn wij elkaar vanaf de mavo en de MEAO aan de Paladijnenweg in Amersfoort nooit meer uit het oog verloren. 

Zijn talent werd ook opgemerkt in Amsterdam en mocht Ted op 17 jarige leeftijd gaan voetballen bij Ajax. Alles had hij om het te halen, snelheid, inzicht, techniek en een prima lengte voor een profvoetballer. Ted was de perfecte rechtsbuiten. Zeg maar de ultieme John van 't Schip zonder dat John van 't Schip dat zelf wist. Daarnaast bezat en bezit hij nog steeds de bravoure van een stadsjongen, eentje die die niet zo snel over zich heen laat lopen, een beetje rebels ook, zo kun je Ted het beste omschrijven. Een dubbele beenbreuk tijdens een schoolvoetbaltoernooi gooide de deur tot eeuwige roem definitief dicht. Johan Cruijff was destijds coach van Ajax en hij had Ted zeker een kans op rechtsbuiten gegeven maar helaas, de lijn tussen slagen en mislukken is slechts enkele centimeters zoniet millimeters dik. Na te zijn gerevalideerd, sloeg het noodlot nogmaals toe en brak hij zijn been uitgerekend op dezelfde plek nog een keer. Nooit meer heeft hij zijn nivo kunnen halen en keerde hij terug naar zijn nog altijd grote liefde IJsselmeervogels.

Als wij elkaar op verjaardagen spreken of nu op hetzelfde vakantieadres gaat het natuurlijk over voetbal. Over Oranje, de eredivisie en, natuurlijk, over Rood en Blauw. Heerlijke gesprekken zijn dat waarin wij elkaars gelijken zijn en, wellicht het belangrijkste, elkaars mening respecteren. Want ondanks dat onze kantines rug aan rug staan, is er wel degelijk verschil of je in de ene of in de andere staat.

Het merendeel van mijn vrienden, en dat zal jullie niet verbazen, is blauw maar deze Rode Broeder zou ik voor geen goud willen missen.

 

Tijmen Beekhuis