gemaakt op : 15 jan. 2016

Willen winnen

Ik heb een enorme hekel aan verliezen. Dat kwam onlangs bij een assessment, om een opdracht gegund te krijgen, ook weer eens naar voren. Een karaktertrek die ook van toepassing is op SV Spakenburg.

‘Ik kom nooit meer kijken, wat schaam ik me voor je.’ Het zijn woorden van mijn moeder, over mijn gedrag op het voetbalveld. Eenmaal op het veld onderging ik een gedaanteverwisseling. En was het soms teveel schelden, tieren, provoceren. In mijn beleving kon je nauwelijks te ver gaan om te willen winnen. Wat dat betreft heb ik altijd ook een grote bewondering gehad voor mannen als Melrik Beukers en Joop van de Groep. Om de week reed ik vanuit Baarn om ze te zien spelen. De verbetenheid, soms en soms wat vaker over de schreef gaand, het zuigen en provoceren, maar ook nog eens goed voetballen. Ik genoot daarvan, echt alles doen om de winst te pakken. Dat is ook waar sport om draait: willen winnen. Het liefst met mooi voetbal, maar op een lelijke manier is ook prima.

Een van mijn meest slechte acties op het veld was een tackle na een afgeslagen corner, waarbij het gevaar van een snelle counter op de loer lag. Zonder na te denken besloot ik een van de gasten die richting onze goal liep op een belachelijke tackle te trakteren. De bal was daar een metertje of twintig van verwijderd. Het had wel effect, want er ontstond een fors opstootje en de scheidsrechter – die niks had gezien – floot de aanval af. Ik kreeg vervolgens geel en toen ontstond ongeveer de volgende discussie met de scheidsrechter. Daarbij is het goed om te weten dat ik de meeste kaarten kreeg voor dom praten.

‘Waarom krijg ik geel?’
-          ‘Omdat je een overtreding hebt gemaakt, daarom.’
‘Wat heb ik dan gedaan? Je hebt het niet eens gezien.’
-          Je krijgt gewoon geel, je moet je mond houden.’
‘Nee. Want je hebt niks gezien. En als je het wel had gezien, dan zou je echt rood moeten geven.’
-          ‘Dus je wilt rood? Waar slaat dat nou op, ga gewoon voetballen.’
‘Je geeft me rood of niks. Je kunt niet een gele kaart op appelleren geven, slaat nergens op. Dus zeg het maar.’
-          ‘Nou, dan krijg je geel omdat je nu zo zit te zeuren.’
‘Oké, dan is het goed. Dat is wel terecht.’

Ik ben daar niet trots op, laat dat duidelijk zijn. En beste jeugdspelers, dergelijke acties verdienen ook zeker geen navolging. Maar waar het wel om gaat: willen winnen, om als team er alles aan te doen winnend van het veld te stappen. Slecht spelen kan, maar verliezen op inzet kan in mijn beleving niet. Overigens heb ik dat onbesuisde als supporter van SV Spakenburg gelukkig een stuk minder. Bij verlies mompel ik wat in mezelf, ben ik teleurgesteld en soms boos. Maar rare uitspattingen zal ik niet meer maken. Verlies verwerk ik tegenwoordig veelal in stilte. Gelukkig niet vaak, omdat onze Blauwen er gelukkig geen gewoonte van maken om vaak te verliezen.

Johan Petersen