gemaakt op : 08 jan. 2018

Zaalvoetbal, ‘ming kingd (kinkie)’

We zitten alweer een paar dagen in 2018 en bijna alles gaat weer gewoon haar gangetje. Misschien hoort dat ook wel bij het ouder worden, waarin de tijd steeds sneller voorbij lijkt te gaan. Een week is een zucht tegenwoordig.

De eerste seizoenshelft is door ons vlaggenschip afgesloten met het winterkampioenschap en in Marbella is de accu opgeladen voor hopelijk een succesvolle tweede seizoenshelft. Voor iedereen die SV Spakenburg volgt, is dat geen nieuws. Wat minder aandacht krijgt: onze zaalvoetbalactiviteiten, ook wel futsal genoemd. Traditioneel hebben we rond kerst en oud en nieuw veel in de zaal gebald. Met de jeugd, maar ook met het Zuiderzeetoernooi, zonder A-selectiespelers. Trainers zijn namelijk veelal als de dood dat hun spelers tegen een blessure oplopen.

‘By the way’, ook bij onze zaalvoetbalafdeling kenden we winterkampioenen met Spakenburg 1, 2, 7 en 8. Klasse natuurlijk en nu op naar de echte titel. Het tekent ook direct de bloeiende zaalvoetbaltak binnen onze Blauwe gelederen. Vijf jaar na de start spelen we nu met 4 vrouwen- en 9 mannenteams competitie.

Toen ik in maart 2013 mijn huidige bestuursfunctie oppikte, was een van de eerste vragen die op mij werd afgevuurd: ‘Gaan we nu bij Spakenburg ook een competitie zaalvoetbal opzetten?’ Een vrij logische vraag, gezien ooit mijn bestuurlijke kartrekkersrol bij Vebo’78, wat een werkelijk prachtige tijd is geweest. Die zaalvoetballoopbaan sloot ik met mijn maten uiteindelijk af in 2010 bij Sparta Nijkerk. Wat weer niet helemaal waar is, want nog steeds – met hetzelfde clubje mannen – spelen we op woensdagavond dit heerlijke spelletje. In een plaatselijke gymzaal, waarbij twee honkpalen als doelen fungeren. Hoewel de tand des tijds niemand spaart en we slechts in de derde helft nog een rol van betekenis spelen, is het gewoonweg top om dit op onze leeftijd nog te kunnen doen!

Jammer vind ik het wel dat er nog steeds een discussie is of ‘ming kinkie’ wel past binnen SV Spakenburg. ‘We zijn toch een veldvoetbalvereniging’, hoor ik dan. Nou, om met elke rechtgeaarde (groot)ouder te spreken, zeg ik direct: ‘Kom niet ân ming kingd’.

Ook in het zaalvoetbal gaat het gewoon om doelpunten maken via voet of hoofd, er is een keeper én scheidsrechter, alleen zijn er een paar andere regeltjes, waarmee ik je niet verder zal vermoeien. Maar het grootste verschil is natuurlijk de accommodatie: veldvoetbal wordt op gras – natuur of kunstgras – gespeeld en omdat dit nu eenmaal wat zachter is dan de gemiddelde zaalvloer mag er op het veld lichamelijk contact plaatsvinden (in het nette natuurlijk), iets dat in de zaal uit den boze is.

Mede daarom zijn slidings en tackles ten strengste verboden en ook niet echt raadzaam, als je tenminste brand- en schaafwonden wil voorkomen. Maar daarom is zaalvoetbal nog geen vervelend, klinisch spelletje om naar te kijken. En zoals gezegd, om het zelf te spelen, is helemaal kicken. Het is namelijk ook wel eens lekker om af en toe een wedstrijdje te kunnen spelen zonder het gevaar van een lompe, van achter inkomende kneiter, die je totaal van de sokken tackelt. En je techniek komt dan ook prima tot zijn recht in de zaal.

Spakenburg zaal kan zelfs beschikken over een trainingsavond, een stukje erkenning, en speelt haar thuiswedstrijden op de donderdag- en vrijdagavond in De Stormvogel. Let op het zaalprogramma in de BB. Je bent van harte welkom om te komen, waarbij op donderdag de kantine open is en op vrijdag onze gezellige Sporthalbar!

Peetvader Gert van Dijk