gemaakt op : 27 mei 2014

Zinderend

Zaterdag 24 mei 2014 gaat de boeken in als een dag die menig Blauwe supporter, sponsor, vrijwilliger, speler of wat dan ook, niet gauw zal vergeten. Zo van: waar was jij die dag? Wat deed jij om 14.59 uur?

Voor de verandering heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik zowaar naar Volendam afgereisd om de apotheose van dichtbij en vooral live mee te maken. Dat verdient nadere uitleg: Na de desastreus verlopen en verloren finale in Wezep in 2003, had ik mij destijds voorgenomen niet meer naar dergelijke wedstrijden te gaan. Enerzijds het spanningsveld en anderzijds zou het wel eens aan mijn aanwezigheid kunnen liggen, oftewel een nare vorm van bijgeloof. Dat was dan ook de reden waarom ik de kampioenswedstrijd in 2012 te Katwijk en de P/D finale vorig seizoen in Rijssen aan mij voorbij heb laten gaan. Prompt waren beide wedstrijden succesvol dus moest het wel aan mij hebben gelegen. Wat ik mij kan herinneren van met name de kampioenswedstrijd in Katwijk, is dat ik die in de kantine met 100 andere zenuwlijers om mij heen heb gevolgd zonder bewegend beeld. Radio dus en via dit medium is een wedstrijd 100x spannender dan in het echt, of 100x beter (of juist slechter) dan in het echt. Vorig seizoen was RTV Utrecht zo gastvrij om de wedstrijd live uit te zenden. Dus weer in de kantine met waarschijnlijk diezelfde 100 zenuwlijers om mij heen de partij naar een goed einde gezien. En weer had ik het idee dat het mijn afwezigheid was wat uiteindelijk de doorslag heeft gegeven.

Zaterdag samen met Hille de Jong alias Breje Harry en onze zonen van 11 in de Wing-mobile al vroeg op pad en op de Pé Muhren tribune tussen de vaste en harde kern van de Havenside gestaan. Nou ja, tussen, een beetje aan de rand, bij mij hield het wel zo’n beetje op. De hele wedstrijd gestaan, gesprongen en gezongen. Heerlijk dacht ik na een kleine 60 minuten wedstrijd. Die spanning die ik twee jaar geleden in de kantine zonder beeld had, heb ik nu niet. Oei, dat was iets te vroeg gejuicht want pal na de 2-1 van de met bloed gehavende Kees Pier Tol begon het. Naarmate de 90 dichterbij kwam begonnen mijn benen meer en meer te shaken, werd mijn mond steeds droger en werd ik misselijk tot aan braken toe. Ik moest gelijk denken aan een tweet van Teo van de Mheen. Die had de wereld in geslingerd dat de vroege aanvangstijd ook  zo zijn voordelen had. Één daarvan was dat je 2 uur minder in de zenuwen zat. Nou ik kan Teo bij deze vertellen dat de periode vanaf minuut 73 tot het eind in mijn beleving langer duurde dan 2 uur dus door dat voordeeltje kon ik een streep zetten.

De blessuretijd werd aangekondigd en verdorie daar kwamen nog eens 6 minuten (15 gevoelsminuten) bij. Het zal toch niet gebeuren dat GVVV in navolging van de narrow escape in Barendrecht dit huzarenstukje gaat herhalen? Na 2 minuten extra tijd krijgen wij een strafschop en heeft iedereen om mij heen het idee dat scheidsrechter de Winter direct na de goal wel zal affluiten. Verdikkeme, Nick Tol mist en wij moeten nog 4 minuten bleker dan bleek wegtrekken. Ik heb begrepen dat menigeen de laatste minuut niet eens meer de durf had om te kijken. Na een paar hectische momenten in beide strafschopgebieden komt eindelijk het verlossende fluitsignaal en is het veld bezaaid met dolgelukkige blauwe Spakenburg supporters. Zelf ben ik niet gelijk het veld op gerend maar vind ik het leuker om alles eerst om mij heen eens goed te aanschouwen. Ik heb supporters zien huilen, elkaar blijvend omhelzen, bellend naar huis, tweetend, foto’s nemend en ik heb Hans van de Jong (volgens mij de oprichter van supportersclub de Stormvogel) op zijn gemakkie een joekel van een sigaar zien opsteken zo met een air van: geen moment aan getwijfeld!

Ik kan mij niet heugen dat ik ooit zo’n zinderende, open, spectaculaire en ook sportieve wedstrijd eerder heb gezien. De wissel van Dennis van Meegdenburg ging ook gepaard met een staande ovatie van onze supporters: hulde! Johan Petersen trof ik uiteraard later op de kunstgrasmat van Volendam en hij vatte het prachtig samen: dit verloop van de wedstrijd past totaal in de dramatiek van dit topklasseseizoen. Daar moest ik het dan met al mijn lichamelijke ongemakken opgelopen tijdens de wedstrijd mee doen. De vloek heb ik weliswaar doorbroken maar de volgende keer graag met de rust met 5-0 voorstaan. Forza Blauwe!