gemaakt op : 18 oktober 2017

Affur de rucloamebordu (86)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijk en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.


Houtrust en het bakkie koffie van Jan Steen

Zaterdag jl. waren wij weer te gast op sportpark Houtrust te Scheveningen. De laatste keer dat wij daar speelden, was nog in de Topklasse en werd ik destijds aangenaam verrast toen ik daar het sportpark op liep. Een parel van een ground, verstopt achter reusachtige kantoorgebouwen met authentieke, bijna aftandse staantribunes en echt gras. Daar is in twee jaar tijd niet veel meer van over, helaas. De mat is van kunstvezel met bruine kurkkorrels er tussen en ook de staantribune aan de lange zijde heeft een opknapbeurt gehad. De oude tribune met groene golfplaten stond er nog wel maar volgens de steward die er de wacht hield, komt er in de loop van volgend kalenderjaar een volledig nieuwe, ter ere van het 100-jarig bestaan.

Op de staantribune had ik een prima overzicht over het veld en na een kleine 10 minuten kwam zowaar Jan “Steen” de Graaf aanlopen in gezelschap van mw. de Graaf. In de paar minuten dat wij elkaar spraken, gaf hij tussen neus en lippen een hint aan zijn vrouw dat hij wel een bakkie lustte. Jeanette, zo heet mw. de Graaf namelijk, had geen zin om het hele stuk weer terug te lopen voor enkel Jan’s behoefte aan een bak troost, en terecht.

In de rust had ik een uitermate onderhoudend gesprek met Johan Petersen, Jan Jaap van der Ven en, jawel, Jan Steen. Wij waren het roerend met elkaar eens dat Spakenburg niet van Scheveningen hoefde te verliezen en dat Voetbal Inside velen malen onderhoudender is dan Studio Voetbal. Toen de algemene staat van het Nederlandse voetbal ter sprake kwam, waren de meningen al een beetje verdeeld. Jan Steen bijvoorbeeld heeft het niet zo op moderne lap-top trainers en geregeld liet hij de term “boekenwurm” vallen. Je kan veel over Jan zeggen, een uitgesproken mening heeft hij. Op het moment dat de discussie het heftigst was, kwam daar plots uit het niets een uitgestrekte arm ons kringetje binnen met aan het uiteinde een dampend bakkie koffie bestemd voor Jan, gehaald door vrouwlief Jeanette. Dit tafereel deed mij denken aan de tijd dat ik met Jan in het tweede voetbalde. Vooraf liet hij in de kleedkamer onomwonden aan iedereen weten dat alle ballen bij hem ingeleverd diende te worden. Uiteraard leverde dat de nodige hilariteit en tegenreacties op. Maar wie stond er in het heetst van de strijd altijd vrij om de bal bij in te leveren? Juist: “Steen”!

Ûût en thûûs (deel 3)
De uitslag van afgelopen zaterdag en de tweet van Arjan Kubbie22 Heinen diezelfde dag nog, waarin hij aangaf benieuwd te zijn naar de volgende editie van ADR over het uitsyndroom, noopte mij hier toch een editie, zij het kort, aan te wijden.

In de vorige 2 items schreef ik eerst vanuit het onderbuikgevoel en daarna op basis van keiharde cijfers. Dit keer voeg ik de emotie en de ratio samen en ga daarbij enkel en alleen uit van de gespeelde competitiewedstrijden. Dan is er met 1 gelijkspel en 3 gewonnen partijen op vreemde bodem natuurlijk geen enkele reden tot klagen. Maar liefst 75% van de uitwedstrijden zijn dus in winst omgezet. Een ongekend hoog percentage waarbij ik tot twee voorzichtige conclusies kom. Ofwel John de Wolf hanteert het moneyball principe en heeft de statistieken van de afgelopen twee jaar gebruikt om zijn ploeg erop te wijzen dat het zo echt niet langer kan ofwel het is nog veel te vroeg om er een eerlijk oordeel over te vellen.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Tijmen Beekhuis