gemaakt op : 01 november 2017

Affur de rucloamebordu (88)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijk en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.

Scorebord
De toeschouwers die afgelopen zaterdag Spakenburg-Magreb’90 live hebben gezien, konden er niet omheen: wij hebben een spiksplinternieuw scorebord. Geheel van led en je kunt er werkelijk alles op kwijt. Van ouwe filmpjes, tussenstanden,  reclameboodschappen tot aan gifjes van de doelpuntenmakers aan toe. Fijn, zult u denken en dat werd wel eens tijd voor een club als Spakenburg.

Als zelfbenoemd nostalgist, stadionautist en lichtmachtfetisjist hunker ik eigenlijk naar iets wat veel meer tot de verbeelding spreekt. Ik denk daarbij terug aan mijn allereerste thuiswedstrijd die ik van Spakenburg 1 zag. Januari 1977 en de Blauwen speelden op een druilerige zaterdagmiddag tegen Excelsior Maassluis. Na een 0-0 ruststand, prijkte er een 6-0 eindstand op het scorebord. Datzelfde scorebord, waar vanaf ik die wedstrijd zag, stond eveneens aan de overzijde van de zittribune maar dan in de hoek aan de kant van de sporthal. Het uitzicht er vanaf was fenomenaal. Een soort open skybox maar dan zonder alle privileges en overige poespas. De stand werd aangeduid door ronde, witte bordjes met blauwe cijfers erop. Je moest als klein jongetje er wel op tijd bij zijn om als eerste de bak met die bordjes te bemachtigen om het scorebord te mogen bedienen.

Er circuleert nog altijd een kampioensfoto van Spakenburg uit 1974 waarbij de spelers pontificaal poseren voor/onder datzelfde scorebord. Trouwens toen heetten de spelers nog gewoon Rikkert, Loek, Gerrit, Bort, Lou, en de allermooiste, Balt! Datzelfde scorebord wil ik eigenlijk terug, op exact dezelfde plek als postuum eerbetoon aan niet alleen al die mooie voornamen maar bovenal omdat het een prachtig scorebord in al haar eenvoud was.

Tot slot nog even terug naar de tegenwoordige tijd oftewel het nieuwe scorebord: Kan daar a.u.b. die “ping” vanaf?

3e Divisie
10 wedstrijden zijn wij onderweg, bijna 1/3 zit erop en de 3e Divisie valt tot nu toe niet mee. Het kan mij nog allerminst bekoren. Na het echec van vorig seizoen, waar al genoeg over is gezegd en geschreven, zijn wij dit seizoen gedoemd om klasse lager te spelen. Ik ram een open deur in als ik zeg dat het niveau t.o.v. de 2e Divisie een stuk minder is en dat zegt overigens niets over al die andere ploegen maar alles over ons. Duidelijk is wel dat wij het nooit zover hadden mogen laten komen maar gedane zaken nemen nou eenmaal geen keer. Rest ons eigenlijk nog maar één taak: zo snel mogelijk weg van hier en volgend seizoen elke week volle bak tegen meer interessante tegenstanders die wij maar al te goed kennen. Met die missie zijn wij al aardig op weg en met welke 11 spelers dat moet gebeuren? Dat zal mij momenteel een rotzorg zijn. Natuurlijk hoop ik op het (meer)inzetten van Youri, Jasper, Tim, Michel, Rick of Armend maar feit is wel dat je van een trainer verwacht dat hij het beste wat hij tot zijn beschikking heeft ook opstelt. Aangezien er al 10x in dezelfde samenstelling is gestart, geeft hij de basis veel vertrouwen. De bankzitters moeten duidelijk meer doen dan alleen maar hun stinkende best om de trainersstaf te overtuigen. Ik denk daarbij aan de woorden van Hans Kraay jr. Hij was vroeger zeker niet de speler waarvoor mensen naar het stadion kwamen dus zorgde hij ervoor dat hij net iets fitter en net iets sterker was dan de rest.

Dit alles creëert een gezonde situatie als het om concurrentie gaat en dat is ook in deze competitie keihard nodig. Een moment, of erger nog, een periode van verslapping, onachtzaamheid of onderschatting kan simpelweg fataal zijn en spelen wij volgend jaar nog steeds 3e Divisie. Dat scenario toch echt liever niet! Forza Blauwen.

Tijmen Beekhuis