gemaakt op : 14 februari 2017

Affur de rucloamubordu (71)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijke en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue

Mentaliteit

Toen vorige week Jong Vitesse in de slotfase alsnog de gelijkmaker scoorde, gingen mijn gedachten meteen terug naar dat rampseizoen 2012-2013. Ook toen viel alles net verkeerd. Een overvolle ziekenboeg, bizarre nederlagen, een trainerswissel, veel spelers met een aflopend contract en een karrenvracht aan tegengoals.
En nu, vier seizoenen later, lijkt de geschiedenis zich te herhalen met toch een belangrijk verschil. Destijds werd er door spelers maar volgehouden dat er teveel kwaliteit in de Blauwe selectie aanwezig was om te degraderen. Gelukkig hoor ik die drogreden nu niet en valt steeds het woord mentaliteit. En dat stelt mij enigszins gerust. Vooral omdat dit ook daadwerkelijk terug te zien is op de groene mat. De wil om te werken. De bereidheid om voor elkaar het vuile werk op te knappen.

Alhoewel ik er vanuit ga dat we tot de laatste speeldag moeten billen knijpen, heb ik er vertrouwen in dat we het gaan redden in de Tweede Divisie. Op basis van die mentaliteit. Het aan laten komen op p/d wedstrijden is geen optie. Het wonder van Rijssen was immers ‘once in a lifetime’.


Een keel
Vorige week zaterdag speelde m’n zoon Bernard, speler van JO17-2 oftewel B2, een thuiswedstrijd. Tot op vrijdagavond was het niet zeker of de wedstrijd wel door kon gaan want er was plotseling geen scheidsrechter beschikbaar. Via de groepsapp werd er een oproep gedaan aan de ouders met 2 opties: wil je deze wedstrijd fluiten of wil je deze wedstrijd elftalleider zijn? In het laatste geval zou elftalleider Tijmen Koelewijn de rol van arbiter op zich nemen. Uiteindelijk was het Petra Weijzen, de moeder van keeper Kelvin, die in de dug-out plaats nam.
Een paar dagen ervoor bood een andere ouder ook al de oplossing. Doordat de scheidsrechter verlaat was nam Wim Muijs z’n verantwoordelijkheid. In sporthal De Stormvogel floot hij de 1e helft van de zaalvoetbalwedstrijd van de Meiden 3 met daarin mijn dochter Eline en z’n eigen dochter Savannah.
In beide gevallen zorgde een ouder ervoor dat de wedstrijd alsnog gespeeld kon worden. Halverwege januari waren er helaas geen ouders die Spakenburg 7 uit de brand konden helpen. Ten einde raad werd er daarom op Facebook een oproep gedaan in het Spakenburgs dialect. Uiteindelijk werd er door onze onvolprezen en niet te benijden wedstrijdsecretaresse Roos Vermeer alsnog een scheidsrechter gevonden en kon ook deze wedstrijd op het laatste nippertje doorgaan. Wederom een huzarenstukje van Roos.
Hoe die noodkreet van Spakenburg 7 luidde? REGEL BLAKSEM EEN KEEL!  


Afgelast
Afgelopen zaterdagochtend had ik samen met mijn maatje Tijmen Beekhuis kantinedienst. Sneeuw dwarrelde deze vroege morgen uit de grauwe, grijze lucht. Langzaam maar zeker kleurde de wereld wit. Met verbazing zag ik bij aankomst op De Westmaat dat de velden nog lagen te pronken in uitnodigend groen.
In de kantine stond de tv op pagina 833 van Teletekst. Enkele wedstrijden waren inmiddels afgelast maar UNA-Spakenburg ging nog gewoon door. Wat ook onverminderd doorging was de sneeuw. Inmiddels was JO14-1 met hun warming-up begonnen op veld 1. Ik zag dat Koning Winter een geslaagde poging deed om ook ons hoofdveld in bezit te nemen. Zonder oranje bal werd de bal om 9.45 uur voor het eerst in beweging gebracht voor de wedstrijd van de ouderwetse C2 tegen Quick Amersfoort. Vanachter de koffiebar bekeek ik het tafereel met de nodige twijfel.
Ons oudste lid, Aart Koelewijn, zat op z’n vertrouwde plekje aan een kopje koffie. Aart is inmiddels 91 jaar maar nog bijzonder fit. Hij zat alleen omdat zijn maatje Zeger Nieuwboer, inmiddels ook midden 80, zich deze winterochtend niet zo fit voelde.

De telefoon ging onophoudelijk. ‘Gaat het door?’ was de voorspelbare vraag. Steeds vaker was ‘nee’ mijn onvermijdelijke antwoord want inmiddels zag iedereen in dat het deze zaterdagochtend niet meer goed ging komen. Toen Henk Duijst van het wedstrijdsecretariaat de kantine betrad was het definitief. Alles afgelast op De Westmaat. Op pagina 833 was inmiddels ook het vonnis geveld over het veld in Veldhoven. Geen UNA – Spakenburg vandaag.

De kantine liep langzaam leeg. De wedstrijd op het hoofdveld was inmiddels ook afgelopen en de schaarse gasten uit Amersfoort hadden vooral interesse in warme chocolademelk. Om half 1 kwam hoofd Jeugd Opleiding Rob Wolsleger nog even een praatje maken maar ook hij kon het onvermijdelijke niet langer voor zich uit schuiven: terug naar de kachel van zijn woonplaats Utrecht. Tenslotte liep Aart Koelewijn weer naar binnen maar bij de aanblik van een lege kantine betrok z’n gezicht. Met een vriendelijke groet vertrok hij. Tijmen en ik keken de man, die in 1925 werd geboren, door het raam na en verwonderden ons hoe soepel hij fietsend het sportpark afreed.
Om 13.30 uur werden we afgelost en zat onze dienst erop. Toen we langs de tribune het sportpark verlieten zagen we de bandensporen van de fiets van Aart Koelewijn in de sneeuw. Stille getuigen van een verloren voetbalzaterdag.

Hille Beekhuis


Hoofdzaak
Opmerkelijk sportnieuws maandagochtend in het AD. Waarom bij voetbal de scheenbeschermers wel verplicht zijn en “voetbalhelmen” voor doelmannen weer niet. Met de nodige interesse las ik het artikel en kom eigenlijk maar tot 1 conclusie: onbegrijpelijk dat dit door de FIFA niet wordt ingevoerd. Notabene je kwetsbaarste deel van je lichaam onbeschermd laten in een contactsport bij uitstek. Dat is vragen om problemen. Niet dat het artikel bol stond van de harde cijfers maar het voorbeeld van Petr Cech, huidig doelman van Arsenal en vanaf 2006 altijd spelend met hoofdbescherming, moet de ogen van menig bondsbestuurder doen openen. Deze Tsjechische doelman raakte zwaar geblesseerd aan het hoofd bij een op het oog onschuldige actie. Hunt, aanvaller van Reading destijds, ging alleen op Cech af maar de doelman gleed net iets eerder naar de bal. Hunt, in volle vaart, raakte met zijn knie vol de zijkant van het hoofd van de onfortuinlijke doelman met een schedelbasisfractuur tot gevolg. Ongetwijfeld had dit met een helm voorkomen kunnen worden. Jeugdkeepers lopen dergelijk gevaar ook en vooral bij kinderen lijkt mij de impact groter aangezien de hersenen nog niet zijn uitgegroeid. Bij koppen worden al de nodige vraagtekens gezet en trainen op dit technisch element is bij pupillen uit den boze, dat dan weer wel. Wellicht ben ik wat koppig maar het wordt hoog tijd dat deze bijzaak tot hoofdzaak wordt gepromoveerd.

Tijmen Beekhuis