gemaakt op : 01 februari 2019

Toekomstvisie; Bijeenkomst 2

Afgelopen donderdag vond de tweede bijeenkomst van de Projectgroep Toekomstvisie Sportpark De Westmaat plaats. Doelstelling van de bijeenkomst was om meer inzicht te krijgen in wensen die bestaan qua ruimtes maar met name ook qua sfeer die het park zou moeten uitstralen.

Op de avond werden in verschillende groepen moodboards gemaakt aan de hand van plaatjes en tekeningen. Er is veel informatie verzameld door Bureau Bos over wat er leeft bij verschillende groepen binnen onze vereniging en vooral ook wat wij delen met elkaar. Heel erg nuttig.

Voorafgaand aan deze avond hadden de projectleden ook een huiswerkopdracht gekregen. De leden moesten beschrijven hoe hun ideale dag bij Spakenburg eruit zou zien in hun rol die ze bij de vereniging innemen.

Hierop kwam van alles binnen. Van verwijzingen naar filmpjes, uitgebreide beschrijvingen van gebouwen, complete tekeningen en artist impressions van delen van het complex tot verhalen van leden hoe zij hun dag beleven.

 

Eén verhaal willen wij u niet onthouden. Hieronder is de inzending opgenomen, waarbij overigens vermeld dient te worden dat elke overeenkomst met een naam of uitspraak louter berust op toeval.

 

 

Zomaar een zaterdagmiddag bij de Blauwen.                         

 

Het is zaterdag 2 februari, 15:25 uur, ik trek m’n jas aan en loop de keukendeur uit.

Eenmaal buiten, hoor ik de opstelling van beide teams door de speakers schallen, de Oude bocht heeft zo z’n voordelen, vandaag spelen we tegen AFC, de huidige koploper.

Met het horen van de naam Raily Ignacio, merk ik dat mijn Blauwe hart een verkeerde slag maakt, zeker één tegengoal vandaag... Ik wil er verder niet bij stil staan.

 

Als ik onder onze mooie Blauwe poort doorloop, bekruipt me alweer een ander gevoel, het aantal rooie nas rakkers is aanzienlijk, de reden is duidelijk, ze hopen vandaag op winst van de Blauwe, het brengt hun plaats één (het kan verkeren). Ik hoop dat de kat in het nauw, VVSB, een klein sprongetje maakt.

 

Ik neem plaats op de tribune en begroet met een handdruk mijn Blauwe vrienden, niet meer zo piep, maar fanatiek tot op het bot.

Het fluitje van de man in het zwart zet de wedstrijd in beweging.

Het heen en weer bewegen op zijn stoel van vriend Klaas, na een stief kwartiertje, is het sein voor zijn bekende klaagliederen; “We durven weer niet te voetballen!! Wat moen we met déé Misidjan héé??” We zijn er inmiddels aan gewend “Wat brengt déé Sterling nong, alleen maor ligge rollen.” Op een andere naast gelegen stoel, meent Arend altijd over een waarzeggende geest te beschikken. “Drek zal die dikkongt um er wel in sjieten”.

Dit keer het gelijk aan zijn zijde, 43ste minuut 0-1…. Ignacio scoort. Daarna is het snel rust, gelukkig niet alleen voor de spelers.

 

In de sporthalbar, drinken we lichtelijk in mineur, een bak koffie met elkaar, tevens hoopvol zoekend op teletekst naar lichtpuntjes.

 

We nemen onze plaats weer in op de tribune.

Daar is Arend weer (altijd optimistisch), “we gaon winnen wout , let op m’n woorden, Spakenburg speult altied twee versjillende helften”

Spakenburg zet aan, wordt sterker, en pakt het middenveld onder leiding van de nooit opgevende Ties. De sfeer wordt grimmiger, ik hoor iemand naast me grommen; “kue je déé twee teijssie’s dur niet in één keer uut sjuppen?”

 

Het is de 80ste minuut. Na een aantal gele kaarten over en weer, springt de oude garden op als jonge hinden: na een prachtige voorzet van links, door Olaf van der Sande, jaagt Jordi Bitter de bal in de kruising de Westmaat ontploft. 

“We bin een stuk beter as heulie“ zegt Klaas; ”nong moen we ze pakken!”

 

De klok staat op 90 minuten en op het rode bord staan 3 minuten blessuretijd… Dan gebeurt het: Jasper Beekhuis wint op eigen helft een duel van één van de broertjes Teijsse, (welke blijf ik u schuldig) en passt gelijk naar voren naar neef Youri, die ziet in z’n ooghoek Kevin Sterling op rechts vertrekken, en legt de bal achter de flankverdediger.

Kevin snijdt het strafschopgebied in met alleen verdediger Sam Nijpels nog tussen hem en keeper Zonneveld, “nong dan” schreeuwt Klaas, en al op commando zoekt Kevin het been van Sam Nijpels…. Met een geweldige boog stort hij ter aarde. 

Penalty klinkt het als uit één stem van de gehele tribune.

Ik kijk om me heen, en zie nu voor het eerst in mijn leven rooie en Blauwe koppies wit weg trekken allemaal met dezelfde wens, hij moet er in!

 

Als Ties zijn aanloop neemt voel ik weer een bijzonder hartslag, maar nu in mijn keel.

GOAL, 2-1 via binnenkant paal, Patrick Zonneveld staat volkomen kansloos! 

Als we uitgejuicht zijn zegt Klaas nog met zijn armen in de lucht; “dat kan hie goed hé? Vaalen”

Het snerpende fluitje maakt direct een eind aan de wedstrijd, en als daarna het ‘Onze glorie Onze Blauwe’ klinkt is de vreugde compleet, vergis ik me nu, of hoor ik daar een rooie achter mij zachtjes mee neuriën? “Nong wout wat hek ie je é zeid?” De arm van Arend om mijn nek voelt goed. De kop van De Wolf glimt helemaal, alsof hij al zijn manen weer terug heeft.

Nog even applaudisseren voor de spelers, en dan lopen we uit de massa naar onze vaste stek, boven aan de bar van de sporthal, de derde helft kan beginnen.

 

Met Leo, Stef, Klaas en Arend, Gert komt altijd wat later, mijn persoontje, en nog wat anderen, is het zo weer top gezellig, het bier smaakt goed na een overwinning... Trouwens ook bij verlies, maar dat terzijde. Ook de brandweerboys, en aan de andere kant de vrijwilligers en de (echte) oude toppers laten het niet direct bij één consumptie.

 

En als Stef de kippenvleugeltjes begint te delen, is het opletten dat de klok niet te hoog oploopt.

De wedstrijd wordt nog diverse malen overgespeeld en het Blauwe gevoel gaat overheersen.

Dat is ook aanwezig na een verlies partij, dat is juist wat ons bindt.

Tot volgende week klinkt het; “dan goan we weer mee uut toch?” Jazeker!

Als ik huiswaarts keer, (de Oude Bocht nog steeds dichtbij) klinkt er nog volop muziek uit de kantine en verderop vanuit het sponsorhome.

 

De moraal van dit schrijven.

 

De wens is de vader van de gedachten (je gelooft iets, omdat je wil dat het zo is).

Maar er zijn wensen die te realiseren zijn, de huidige kantine 8 meter aan de voorkant uitbreiden, geeft al gauw een 180m2 extra ruimte en zo mogelijk van een verdieping voorzien voor vergaderruimtes of een overdekt dakterras. Een glazen loopbrug van tribune naar kantine.

Een grote ruimte op de begane grond, in te delen met verschuif bare (glazen) wanden.

Dan zou jong en oud met elkaar dat Blauwe gevoel kunnen delen.

 

Ik merk dat mijn wensgevoel van vandaag, al weer met me op de loop gaat.

Nog een verlaat bericht over een kat: VVSB - IJselmeervogels 1-0

 

Tot ons volgend overleg.